Thuis is waar mijn Export staat

Ik ben sinds een week weer in Djottin, na enkele hoogst oncomfortabele busritten (iets met een versnellingspook...) en rare hotelkamers. Thuis, want ja zo voelt het wel. Waar iedereen me kent, vriendelijk is en me niet als een wandelende geldbuidel ziet. Dat betekent onder andere ook: niet meer wachten tot ze je bedienen maar 2 uur in de keuken zwoegen om dan in 10 minuten te eten, elke avond oranje voetzolen hebben, de begeerde wc-put terugzien. Ah, de geneugten van het leven.
Naar goede traditie werd ik door Sara opgewacht met een (niet zo) frisse pint (merk Export), chips (bedankt papa) en een film. 

Het leven is snel weer in zijn plooi gevallen en het feit dat ik over de helft zit begint door te dringen.
Sarraphia, die zich voor mijn vertrek voor ons verstopte, begint ons te accepteren in het huishouden en Jude komt ons al spontaan knuffelen. Onze namen is nog wat oefenen: voorlopig zijn we Nana en Jaja. Goed genoeg!

Verder hadden we heel even honderden huisgenoten: termieten hadden besloten onze slaapkamermuur te invaderen. We (lees: ons moeder, de heldin) hebben er snel korte metten mee gemaakt. 

Op deze foto lijken ze misschien niet groot, maar ze waren zeker  50 cm hoog of breed. 

Muziek maakt het leven zoveel leuker (en zeker als die uit één van die leuke vintage-radiootjes komt die ze hier verkopen) en kinderen blijkbaar ook. We hadden hier een heuse spontaan-ontstane kinderparty: zet de radio op en ze komen erop af als nonnen op een ochtendmis. Topfavoriet: de lionking-remix. Meezingen en alles. En Jude is blijkbaar een fervent danser. In zijn bloot gat.

Dagelijkse kost: dingen doen zoals de was met 100 lawaaierige kinderen errond. 

Ik ben deze week begonnen met lesgeven in de middelbare school: biologie in het vijfde middelbaar. Dat gaat verbazend goed, buiten de ontdekking dat mijn leerlingen denken dat een gynaecoloog een dokter voor koeien is. Daar ging mijn geheugensteuntje...

Mijn laatste ontdekking van deze week was dat er al 2 maanden een tweede baby-versie van mezelf in Djottin woont. Het meisje van 15 jaar (zie 'I de waka fayn', december 2012) besloot haar baby ook naar mij te vernoemen. Altijd leuk!

Ik hoor dat het daar weer heerlijk koud is. Laat me zeggen dat het hier nog steeds een aangename 30 graden is, maar niet getreurd, altijd zo warm is ook maar niets... Who am I kidding? 't Is hier zalig!

Tot snel!

De aap uithangen

Aan alle mooie liedjes komt een eind, zo werkt het ook met deze reis. Mijn laatste bezoek gaat morgen naar huis en dan keer ik weer noordwaarts, richting Djottin, om er dan 3 maanden niet meer weg te gaan.

Ik zit in de helft. Dat wil zeggen dat mijn haar weer 3 centimeter langer is, dat in België de examens (bijna) gedaan zijn, dat het niet lang duurt eer het hier weer begint te regenen,...

Ik heb de afgelopen 2 weken intens genoten van de warme douches, de geneugten van een wc-pot, westers eten, zwembad, strand,... Mijn huid heeft zich wat aangepast aan de lokale kleur en ik ben klaar om weer aan het werk te gaan, laat die baby's maar komen! Uiteraard verlaat ik het goede internet hier niet zonder ook jullie weer te laten meegenieten van mijn belevenissen van de afgelopen week.

Eenzame visser in Kribi

Het paradijslijke Kribi

Lobe-watervallen

Een aap die Kaneel heet.

Citron. Hij is de baas.

Ook apen kunnen cool zijn. Blijkbaar.

Home away from home

Zoals velen onder jullie weten ben ik in het voorrecht bezoek te hebben in Kameroen. Jonas, papa en tante Nicole zijn mij komen verblijden met hun aanwezigheid, cadeautjes voor mezelf en de kinderen en zeer belangrijk: snoep en eten! Een beetje thuis in Kameroen.

Wanneer deze blog in de ether gaat, zijn ondergetekenden nog slechts 2.5 uur samen. Het avontuur zit er voor één van ons jammer genoeg op, voor de ander gaat het onverbiddelijk voort.

Wat jullie hieronder zien is een gefilterde weergave van onze 10 daagse relatietest. En ja, we zijn geslaagd, met onderscheiding zelfs. Een zeer goede voorbereiding op onze (voorlopig nog helemaal in ons hoofd) geplande wereldreis. World, here we come!

Eerst nog veilig van Afrika thuisgeraken...

Jonas vindt Djottin toch precies maar niks?

Ook papa steekt voor één keer de handen uit de mouwen in de 'keuken'.

Fufu maken, heavy duty work.

Sanne & Sanne, 2 maanden later.

Gewapend tegen het stof.

First bikeride voor Jonas. Conclusie: bumpy.

Lake Oku 

Lake Oku 2

Waterval in Oku

Onorthodoxe manier om de auto de berg op te krijgen.
Helaas is de poging mislukt.

Wat een mens allemaal niet moet doen om een watervalletje te bereiken.

Ekom Falls. Weetje: een deel van de originele Tarzan-film is hier opgenomen. En wij waren daar!

Ekom falls van iets dichterbij

Ekom falls, the closest you can get.

Gekke bekken in Nkongsamba

Klim naar de Twin Crater lakes (5 uur wandelen, 1000m omhoog). Toen vond ik het blijkbaar nog leuk.

Na meerdere keren te hebben gedacht aan opgeven (van mijn kant) bereikten we eindelijk de Twin Crater Lakes.
Het meer op de foto is het Woman-lake, het enige waarin je mag zwemmen. En hoe goed dat deed. Tot onze schaamte moeten we bekennen dat we het Man-lake niet hebben gezien omdat dat achter een berg lag, en we hadden het echt niet meer in ons lichaam zitten om die nog te beklimmen.

G.I. Jonas (Ja, 't is een echt geweer, en ja, 't is geladen)

Terugkeer, gelukkig te paard. De pijnlijke kont nemen we er wel bij, wandelen zat er écht niet meer in.

Jenga, ook in Kameroen!

Haven van Limbe

Hoogachtend groeten wij u,

Jonas en Sanne

Voor meer informatie is Jonas weer bereikbaar in België vanaf vrijdagnamiddag.

Klobbing in Kumbo en dergelijke.

Aan iedereen om te beginnen een zalig Kerstfeest, ik ben onverwacht toch nog op internet geraakt, hoera!

Hier zijn wel enkele spannende dingen gebeurd ja, om te beginnen zijn we gaan 'nite klobben' in Kumbo. Wow. Als er zo gedanst werd in België denk ik dat er al menig vuistslagen waren uitgedeeld van boze boyfriends. Maar ja, go with the flow zeker?

Verder heb ik mijn eerste moord op mijn geweten, een onschuldige dikke witte kip. Ze smaakte enorm goed maar is helaas maar een langzame dood gestorven. Meteen de kop afhakken geniet hier blijkbaar niet de voorkeur, de keel overzagen met een niet al te scherp mes helaas wel.

Elke keer ik dacht dat het beest dood was begon ze opnieuw te spartelen. En zo een keer of 5. Oeps.

Het kerstfeestje bij ons gastgezin was gezellig en de kinderen waren énorm blij met de cadeautjes, dus hierbij nogmaals dank aan iedereen die iets heeft meegegeven! 

Ons gastgezin, ditmaal volledig. Saraphie is al helemaal in de ban van haar nieuwe pop.

Op 24 december is mijn vijfde meisje geboren, ik wacht nog steeds vol ongeduld op een jongen. De vrouwen zijn duidelijk in de meerderheid. In Kameroen is ook inderdaad 55% van de bevolking vrouwelijk en 45% mannelijk, dat is duidelijk te merken in het health center.

Op kerstdag zijn we bij onze zusters gaan eten, en hieronder eens een foto zodat jullie zich ook een voorstelling kunnen maken van onze nonnetjes. 

vlnr: Sr. Patricia, Renata, Geroline (hoort er niet bij), Sara, Carin, ik, Lucy, Angela en Evelyn.

Ik had ook nog een kerstfeestje op het health center waar ik bovenstaanden het beste van zichzelf heb zien geven. Hilarisch, zusters houden duidelijk van dansen, en niet alleen op godvruchtige muziek!

Staff van het health center. Vlnr: Victor, Roseline, Jasenta, ik, Edmund, Victorine, Paul, Syveria, Theresia (ons mama), Elvis en Sr. Renata.

 Gelukkig nieuwjaar en tot snel!

I de waka fayn

12 dagen geleden zijn we naar ons gastgezin verhuisd, een vrolijke bende met 4 kinderen: Ones (13), Harryn (8), Saraphia (2), en Jude (1). Tel daar de 352 buurkinderen bij en je krijgt als uitkomst altijd leven in de brouwerij. Nu is het leven zonder luxe echt begonnen en zoals mijn blogtitel zegt: het gaat goed. Koken op een houtvuurtje, jezelf wassen met een emmer water, verlichting door een petroleumlamp, kortom: 5 maanden leven op het ritme van de wind en van de zon, enzoverder. Dat wassen gebeurt in een hokje van aan elkaar getimmerde planken waar je bovenuit kan kijken en een zalig zicht op de jungle hebt. Ideaal om je dag mee te beginnen!

Jep, het toilet.

Ons moeder die een kip slacht

Jude, Ones, Harryn, Saraphia

Kleine wasjes, grote wasjes

Onze voornaamste verlichtingsbron.

Wie benieuwd is naar het eten hier: geen zorgen, ik verhonger bijlange niet. In ons gastgezin krijgen we meestal het traditionele te bikken: fufu, njamma njamma, plantains, ndole, yams, maar ook wel eens spaghetti of rijst met verse kip. Met vers bedoel ik inderdaad net geslacht.
Onze mama kan een potje koken, en aangezien hier overal bouillon ingedraaid wordt en dat verdorie goed smaakt kan ik niet anders dan komen tot de allitererende conclusie ‘Maggi is magisch’.
Bananen, avocado’s, papaya’s vind je hier allemaal vers van de pers (een avocado kost hier 4 eurocent, VIER EUROCENT!), heer-lijk!

Wat bevallingen betreft kan ik ondertussen 4 streepjes trekken achter ‘aantal zwartjes op de wereld gezet in Kameroen’. Deze week een meisje van 15 jaar en enkele dagen later een vrouw van 39, wat een contrast. Alles ging goed, buiten het feit dat ik die laatste moest hechten met een gruwelijk botte naald. Het blijft wennen.

Aan het werk: hartslag van de baby beluisteren.

Vorige week zondag hebben Sara en ik ons koor (The St. Francis Choir. Sister Act, jazeker!) opgestart met een kick-ass versie van ‘Say a little prayer’ van Aretha Franklin. Er zijn een 30-tal studenten komen opdagen en het klonk goed, maar écht goed! Elke dag hoor ik ergens in Djottin wel iemand het liedje zingen of neuriën.

Voor de geïnteresseerden: Mr. Whiskers heeft deze week zijn eerste rat gevangen (en opgegeten) onder aanmoediging en nadien applaus van Sr. Lucy en mezelf. We are so proud!

We vinden hier ook steeds meer vervangers voor Belgische aangenaamheden.
- Na een avondje in de bar geen bicky naar binnen proppen maar brood met verse avocado en tomaat. Does the trick.
- 45 minuten op het achtersteven van een bike zitten is een volledige work-out voor billen en benen, een beetje vergelijkbaar met de trilplaat, denk ik.
- we hebben een dairy factory gevonden waar we verse melk (in plaats van poedertoestanden), kaas en yoghurt gekocht, we waren even in de hemel!

Wat staat er nog op de planning voor de nabije toekomst: leren naaien en manden vlechten (wij komen als twee rasechte doe-het-zelvers terug), een kip slachten en paardrijden in de bergen.
Jaja, de connecties die je opdoet als je in een dorp woont, netwerken op z'n Afrikaans.

En ohja, als er nog eens iemand om te lachen zegt dat ik ‘in de brousse’ zit, bedenk dan dat dat geen grapje is. 

Ook dikke baby's hier!

Met de billen bloot.

Omdat ik door sociale verplichtingen in Djottin volgend weekend niet op internet zal kunnen wil ik iedereen alvast een zalig Kerstfeest en knallend nieuwjaar wensen!!! Geniet ervan!